Source: photosetcxo
Kimi sevsem, onun hep uzakta bir sevdiği vardı, unutamadığı ilk aşkı ya da onu terk edip giden sevgilisi…
Kimi derinden sevsem, o bir başkasını derinden hatırlardı.
Öylesine çok sevdim ki onları, başkalarına duydukları sevgiyi anlatmalarını sessizce, içim acıyla kanayarak dinledim.
Beni yitirmekten hiç korkmadılar; çünkü onlara göre fazla iyiydim; bu yüzden ilk anda vazgeçilebilirdi benden.
Beni terk edenlerden tek bir isteğim olurdu. ”Ne olur, bir daha beni aramayın!
Çünkü ben kolay unutamıyorum.
Çünkü ben size duyduğum o akıl dışı aşk yüzünden keder bahçemi dağıtıyorum.
Çocukluğumun o güzel bahçesini.” Böyle derdim onlara ama yine de ararlardı beni…
Soluksuz ve umutsuz kaldıkları bir gece mutlaka akıllarına ben gelirdim…
(via heatemybrain)
Source: uykugereksiz
Source: palides
Source: londonn-calling
Source: tweedandbowties
Source: kateperegrinate
Source: oturbikahveic
Source: coffeenotes
nilay.
insanoğlunun sahip olduğu bütün duyguları yaşadığım zaman müziğe sığınırım. güzel müzik dinlerim ben. arctic monkeys dinlerim, beirut, editors, coldplay, kings of convenience. zaten müzikten gerçek ne var ki şu hayatta?!
jane austen okurum. tekrar, tekrar, tekrar.
gerçekten mutlu olacağıma inandığım tek yer londra ismindeki o şehir.
kışı severim. benim için huzur, eline kahveni alıp, yağan karı izlemektir. peki son olarak sen hiç saçlarında karın erimesini izledin mi? sen ne söylersen söyle “kış en güzel mevsimdir.”
